نور

آگاه باشيد ! که حسين را منتظرانش کشتند

از دوري تو غمين و نالان هستيم
وز کردۀ خود کمي پشيمان هستيم
اصليت ما را تو اگر مي پرسي
از کوفه ولي مقيم تهران هستيم

از جور زمانه ما شکايت داريم
اندازۀ کوه و صخره حاجت داريم
ما مشکلمان گراني و بيکاريست
آقا به نبودنت که عادت داريم...

يك عمر تو زخم هاي ما را بستي
هر روز كشيدي به سر ما دستي
شعبان كه به نيمه مي رسد آقا جان!
ما تازه به يادمان مي آيد هستي!

صد موعظه کن ولي ز تسليم نگو
از خمس و زکات و ضرب و تقسيم نگو
آقا تو بيا ولي فقط با يک شرط ...

ار آنچه که ما دوست نداريم نگو!

هر چند كه خسته ايم از اين حال نيا!
شرمنده! اگر ندارد اشكال نيا!
ما خط تمام نامه هامان كوفي است
آقاي گلم زبان من لال نيا!

هم چاه سر راه تو بايد بكنيم
هم اينكه از انتظار تو دم بزنيم
اين نامه ي چندم است مي خواني تو
داريم ركورد كوفه را مي شكنيم

هر چند كه بيمار تو هستيم همه
ديوانه ي ديدار تو هستيم همه
بين خودمان بماند آقا عمري است
انگار طلب كار تو هستيم همه

هر روز به ما اگر كه سر هم بزني
بر ريشه ي خواب ما تبر هم بزني
آقا تو كه خوب مي شناسي ما را
زنگ در خانه را اگر هم بزني...

ما لشگري از سلاح روسي داريم
در دوز و کلک رگ ونوسي داريم
هر جمعه که شد بيا که ما منتظريم
اين هفته فقط نيا عروسي داريم ...

اين مرد كه در ره است بايد او را...
مي ترسم اگر سر زده آيد او را...
از هر كه سراغ او گرفتم ديدم
در شهر كسي نمي شناسد او را

***شعر از آقای رضا نباتی